Abstrakcjonista Medyteranu. Alberto Selvestrel

Fot. Alberto Selvestrel

Sztukmistrz musi ulecieć w sfery ideału! 
Nie wszystko, co jest piękne, wymalować da się! 
Dowiesz się o tym wszystkim z książek w swoim czasie. 
Co się tycze malarstwa: do obrazu trzeba 
Punktów widzenia, grupy, ensemblu i nieba, 
Nieba włoskiego! stąd też w kunszcie peizażów 
Włochy były, są, będą, ojczyzną malarzów.
                               Adam Mickiewicz "Pan Tadeusz"
                   (poezja to to, co przepada w tłumaczeniu)

 
Czy niebo w różnych częściach świata rzeczywiście jest inne? Jak może pamiętacie Tadeusz zaoponował przeciwko gloryfikacji włoskiego nieba. 

W latach 90-tych w projektowaniu architektonicznym pojawił się w Polsce AutoCAD i możliwość kreślenia na ekranie komputera. Żeby na bazie projektu stworzyć wizualizację konieczny był jednak dodatkowy program do tego. Nakładka do wizualizacji nazywała się AccuRender (dziś nazywa się już inaczej) i robiła tak zwany efekt wow. A nawet wow wow wow. Kolorki były tam podkręcone na maksa, niebo najbardziej niebieskie na świecie, a trawa przebijała kolorystykę filmów Fujifilm. Paru znajomych studentów architektury kręciło nosami - efektowne, ale zbyt kiczowate żeby było prawdziwe.
Potem niektórzy byli studenci zaczęli podróżować po świecie. A kiedy koleżanka - architektka Iza spędziła miesiąc w Australii, po powrocie stwierdziła: to niesamowite, tam są kolory zupełnie jak z AccuRendera! Znaczy się tak efektowne, że zbyt kiczowate, żeby były prawdziwe.

Fot. Alberto Selvestrel

Niebo może nie wszędzie jest różne, ale światło i zestaw kolorystyczny - często tak. Czasem udaje się to złapać na zdjęciach, a czasem stworzyć z tego wręcz środek wyrazu czy swoisty styl. 

Mocny i wyrazisty styl nie musi być rzeczą wymyślną. Udowadnia to Alberto Selvestrel, człowiek który ma znacznie mniej lat niż AccuRender, bo urodził się w 1997 roku. Jego styl przykuwa wzrok dwoma podstawowymi rzeczami - abstrakcją i kolorystyką.

Fot. Alberto Selvestrel

Fot. Alberto Selvestrel

Fot. Alberto Selvestrel

Fot. Alberto Selvestrel

Fot. Alberto Selvestrel. Tu kolorystyka jakby nieco inna. Bo morze inne - Północne.

Do jakiego stopnia zdjęcie może być abstrakcyjne? Myślę, że z jednej strony fotografia to przede wszystkim kompozycja, ale z drugiej strony to co w niej zwykle pociąga, to są jakieś ślady narracji, odwzorowania realności. Tego instynktownie oczekujemy od fotografii. Sama czysta abstrakcja nie bawi tak bardzo, jak odczytywany ze zdjęcia kontekst. Czysta abstrakcja w fotografii jest mechanicznym powtórzeniem eksperymentów malarzy z początków XX wieku, tyle że łatwiejszymi środkami - naciskając jednym ruchem spust migawki. Od fotografii fajnie jest wymagać nieco więcej. Śladów kontekstu, albo chociaż ciekawych faktur, które zdolne są uruchomić wyobraźnię u widza.

Piet Mondrian. Kompozycja z żółtym, niebieskim, czarnym i białym.

Zdjęcia Alberto Selvestrela mają to coś.
Jest tam, pomimo abstrakcyjności, pewna równowaga. Mimo oszczędności formy jest tam nastrój, klimat. Mimo lakoniczności jest tam coś, co wywołuje uczucia. Bardzo pomaga w tym kolorystyka i światło.

Na szczęście pan Alberto żyje w fajnym kolorystycznie kraju, w którym odległość od najbliższego brzegu morza nie przekracza prawie nigdzie stu pięćdziesięciu kilometrów. Z żadnego włoskiego dużego miasta nie jest nad Morze Śródziemne dalej niż półtorej godziny drogi, a 3/4 dużych włoskich miast leży po prostu nad jego brzegiem. Trudno zatem przeoczyć morze, jako temat do zdjęć. 

Fot. Alberto Selvestrel

Fot. Alberto Selvestrel

Wielu już fotografowało to morze i dla wielu było ono inspiracją. Poeci też pisali nad nim poematy, Byron biegał po Cinque Terre i wymyślał górnolotne frazy. Norwid, Goethe, Mickiewicz sławili kraj gdzie cytryna dojrzewa i balowali w Neapolu.

Pozdrowienia z Neapolu
Ślady po Wincentym Polu
Zasypuje popiół z Wezu-
wiusza. Wiatr, historia, Jezu!

              Stanisław Barańczak

Alberto Selvestrel bierze morze i przerabia je na abstrakcję, komponuje jako element zdjęcia. Ale mimo skrajnego uproszczenia, ascezy, zgeometryzowania to morze nie traci na uroku. Światło i kolor wypełniają te kompozycje à la Piet Mondrian dając pożywkę dla wyobraźni. 
Kluczowe wydaje się tu zachowanie równowagi pomiędzy realnością a czystą formą. Nie wiem ile zdjęć odrzuca ze swoich prac Alberto, ale pomimo pozornej prostoty ich zrobienie nie jest takie łatwe. Każde z tych zdjęć jest w pewnym sensie balansowaniem na krawędzi - zbytnie uproszczenie powodowałoby nudę na tych fotografiach, zbytni realizm byłby banalnym pejzażem. Połączenie tych żywiołów daje dopiero odpowiednie napięcie.

Fajnie jest obserwować jak fotograf podążał swą ścieżką rozwoju, poczynając od zdjęć figuratywnych, dochodząc do czystej geometrii. Można to śledzić. Śledzę. Jego wcześniejsze fotografie można obejrzeć na profilu facebookowym: https://www.facebook.com/selvestrel.alby/media_set.

Fot. Alberto Selvestrel. Wcześniejsze prace są bardziej figuratywne.

Fot. Alberto Selvestrel

Życzmy zatem panu Alberto, żeby mu słońce nie zgasło i morze nie wyschło, a z pewnością zachwyci nas swoimi dalszymi pracami. Duża przyjemność oglądania!


Fabrykant

P.S. Zdjęcia zamieszczone za zgodą autora.

P.S.:

Polecam moje oryginalne kryminały z klimatyczną Łodzią w tle:

 

"Tramwaj Tanfaniego" dziejący się w czasach świetności przemysłowej Łodzi w roku 1905. Rzecz inspirowana prawdziwymi wydarzeniami - zabójstwem Juliusza Kunitzera, twórcy łódzkich tramwajów. Książka nagrodzona Exlibrisem Biblioteki im. Piłsudskiego za najlepszą powieść o Łodzi w 2021 roku.

Reżyser Władysław Pasikowski o "Tramwaju Tanfaniego":

"Wciągające. Rewolucja upadła, ale rewolucjoniści zostali... W Łodzi w zamachach giną zamożni fabrykanci. Kto stoi za tymi zbrodniami? Frapująca intryga i pełnokrwiści bohaterowie, ale prawdziwą bohaterką jest Łódź pod koniec 1905 roku. Jedno z najbarwniejszych i najbardziej oryginalnych miast tamtych czasów. To nie kino, to autentyczny fotoplastikon z epoki... Ja nie mogłem oderwać oczu od okularu. Polecam!"

"Tramwaj Tanfaniego" jest do kupienia wysyłkowo tutaj: LINK

"Złoty peugeot" to niebanalny kryminał motoryzacyjny z Łodzi epoki wczesnego Gierka. Tajemnicza zbrodnia, nieudolna milicja, zakulisowe przepychanki z władzą PRL a po drugie kawałek historii polskiej motoryzacji i łódzkiej architektury oczami (i rękami) pewnego mechanika z ulicy Wschodniej, który chcąc nie chcąc musi zabrać się za dociekanie, dlaczego ktoś musiał zginąć i kto go zabił. Są wciągające tajemnice, splątane wątki, brawurowe pościgi samochodowe, jest wiele charakterystycznych postaci budujących mikrospołeczność powieści. W warstwie trzeciej książka jest nasycona aluzjami do literatury popularnej z czasów PRL a wynajdowanie tych i innych smaczków z Niziurskiego czy Nienackiego jest dodatkową rozrywką. 

Do kupienia wysyłkowo - TUTAJ 

"Deluks" - wielowątkowy kryminał dziejący się w roku 1976 składa się z kilku warstw, począwszy od tematyki automobilowej, poprzez dawne tajemnice Łodzi, kończąc na echach II Wojny Światowej. Książka tym razem aluzyjnie nawiązuje do tzw. kryminału milicyjnego, jednak dekonstruuje ten schemat, inaczej rozkłada racje i ironizuje z klimatów PRL. W świat dawnej Łodzi pomaga czytelnikowi przenieść się zespół pełnokrwistych bohaterów - od lumpów i milicjantów po profesorów i prywaciarzy. Akcja zawiązuje się wokół warsztatu samochodowego, poniekąd kontynuując klimat "Złotego Peugeota", jednak cała opowieść jest autonomiczną fabułą. Będziecie zaskoczeni!

"Deluks" do kupienia wysyłkowo - TUTAJ 

"Wariatka ze Spornej" - napisana wspólnie z Tomaszem Włodkowskim -Światowej sławy reżyser usiłuje skończyć swoje ostatnie filmowe dzieło niekonwencjonalnymi metodami. Równolegle ginie jego wieloletni współpracownik i asystent.
Młoda policjantka, niedawno przybyła do Łodzi ma poprowadzić śledztwo, które będzie wymagało od niej szczególnego zaangażowania, cierpliwości, uwagi i... erudycji.
Tytułowa ulica Sporna zdaje się trwać w niezmiennym od stu lat stanie, ale to tylko pozory. Miasto dookoła przekształca się w bólach, jest rok 2003, Polska ma zaraz wejść do Unii Europejskiej, ale niechciany bagaż PRL jest wciąż obecny, również w policji. Kto i dlaczego zabił? Co ma wspólnego wielka sztuka i małe morderstwo? 

"Wariatka ze Spornej do kupienia wysyłkowo TUTAJ